HüZüN
artık ben yaşayan biriyim;
rakamlarda esrar aramayan,
kelimelerden hesap soramayan,
hedefine varamayan biriyim..
artık ben sıradan biriyim..
Öylesine sıradan,öylesine mahcup
ve "öylesine" bir adam.
binlerce insanı bir meydana doldurup;
çekin birini aradan:
işte ben "aradan" biriyim.
üzgünüm..yenemez hüznümü artık
gelip konsa da yeniden gözlerime
bir zamanlar gözlerimden kayıp
şehrin sokaklarında buharlaşan
o bakışlar
gelip konsa da gözlerime,
üzgünüm..
süzülüp kulaklarımdan kadife misal,
düşse de o sözler tekrar
ruhumun en bakir yerine
yenemez hüznümü artık...
SeNi hEp sEvEcEğİm
Biliyorum bir gün bu şehirden gidecek, beni mazine gömeceksin... Giderken elinde valizin ve yüreğinde bastırdığın bir sevinç olacak... Kaybettiğim mutluluk köz köz akarken gözlerimden, buruk bir vedayla yollayacağım seni yuvana... Önünde yürürken simsiyah ıslığımla, tayfanın fırtınaya duyduğu öfkesiyle, susarak haykırırken kaderime, ve düşerken bir hazan yaprağı gibi yolunun üzerine, sen, aldırmadan çiğneyip geçeceksin... Biliyorum beni mazine gömeceksin. Sen başka güneşlerin kızıllığında gülerken doya doya, seni sensiz yaşayan, kendini sana yazılan ama duyuramadığı şiirlerinin dizelerine asan, kalemine kanını mürekkep yapıp; seni sensizlikte arayah bu şairi hiç düşünmeyeceksin... Ama ben yinede; elini ilk tutabildiğim anla ısınıp, ilk öpüştüğümüz anla uçacağım... Sonra ayrılık bir yılan gibi yüreğime sızınca, sarhoş sızılar içinde kıvranacağım... Biliyorum, bir gün çevresini, şatafatlı gecelerde, iltifat kokan ağızların sardığı, yönünü bulamayan bir göçmen kuşa benzediğinin haberini getirecekler bana... Ben hatırlatıldığımda belki de: "Bir çocukluktu geldi geçti..." değinin haberini... Halbuki bende, o mutlu günlerde gizlice alıp sakladığım, muska niyetiyle hala göğsümde taşıdığım, bir kaç saç telin kalacak... Bu şehrin her köşesinde karşıma çıkacak, her kar yağışında lapa lapa, her yağmurda sağnak sağnak aklıma düşeceksin... Biliyorum... Ayaklarım birlikte gidilen mekanlara götürürken beni, ararken beni bekleyen bir masada gölgeni, hayal kırıklığımla sığınarak umuduma; gelmeni bekleyecek, SENİ HEP SEVECEĞİM... Biliyorum, son bir kez olsun geleceksin bu şehire... Ve beni görüp, belki de güleceksin; "Sen hala oralarda mısın?..." diye. Şiirlerimi uzattığımda ellerim titreyecek, bir sevda buseni vermeni bekleyeceğim... Sen omuz silkeleyip, her zaman yaptığın gibi: "Ne yapalım sevmek işte böyle" diyerek sevilmenin bencilliğinde, gülecek ve tekrar bu şehirden gidecek, beni mazine gömeceksin...
AşKı AnLaT BaNa
Yüreğim masum bir çocuk yüzüydü…
Sevmesini bilmezdim ben,hayran olurdum ama biterdi hemen…Ama sevmenin güzel bir şey olduğuna inanırdım,inancımı kaybetmezdim..
Sonra seni gördüm yüzüme gülümseyen bir bebek yüzüydün,belliydi sende masum bir çocuktun ..
Sana baktım,güldüm,sonra sevmenin ne demek olduğunu anladım…Halbuki abimin sevgilisi vardı ama…Keşke anlatsaydın abi,’’deseydin sevmek çocuk oyunu değil,sevmek anlatılamayacak duygularının olması demek deseydin’’…
Küçük yüreğim kaldırmadı O nu sevmeyi,ifade edemedim kendimi,ağladım…
Polyannacılık oynadım kendi kendime…Teselli aradım…Onu sevdiğimi bilmesede işte karşımda dedim…Yanımda kalacak sandım!!!Bilmiyordum ki…
Söyleseydin ya,deseydin ya‘bak DÜŞLERİN KIZI gelen gider…’
Bilmedim gideceğini,yanıbaşımda sandım,gitti,küçük yüreğim kaldırmadı,O nunla bitti…
Aslında aslında bana tek şey söyleseydin abi…
Deseydinki:’’sevmek yarı ölmektir’’……..
eNgİn kAmBeR
Ateş bir gün suyu görmüş yüce dağların ardında
sevdalanmış onun deli dalgalarına.
Hırçın hırçın kayalara vuruşuna,
yüreğindeki duruluğa
Demiş ki suya:
Gel sevdalım ol,
Hayatıma anlam veren mucizem ol...
Su dayanamamış ateşin gözlerindeki sıcaklığa
al demiş;
Yüreğim sana armağan...
Sarılmış ateşle su birbirlerine
sıkıca, kopmamacasına...
Zamanla su, buhar olmaya,
ateş, kül olmaya başlamış.
Ya kendisi yok olacakmış, ya aşkı...
Baştan alınlarına yazılmış olan kaderi de
yüreğindeki kederi de
alıp gitmiş uzak diyarlara su...
Ateş kızmış, ateş yakmış ormanları...
Aramış suyu diyarlar boyu,
günler boyu, geceler boyu
Bir gün gelmiş, suya varmış yolu
Bakmış o duru gözlerine suyun,
biraz kırgın, biraz hırçın.
Ve o an anlamış;
aşkın bazen gitmek olduğunu.
Ama gitmenin yitirmek olmadığını....
Ateş durmuş, susmuş, sönmüş aşkıyla.
İşte o zamandan beridir ki:
Ateş sudan,
su ateşden kaçar olmuş..
Ateşin yüreğini sadece su,
Suyun yüreğini
Sadece ateş alır olmuş...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)